Ben yeşil boyalı bir evde doğmak isterdim
Dörtbir yanında ahşap pancurları olan, saçaklarında kuşların yuva yaptığı
Sonra, yürüyerek çocuk saatlerime dönmek isterdim,
Sümerbank pabuçlarımda zamanın çamurları…
Bazı yeşillerde gizlenir gölgeler, anıları sarmalar
Konuştu mu şaşırır kalırsın o kulaklarına üşüşen anlar
O kahkahalar, o fısıltılar, o uğultular…
Bir yumrukta susmuyor işte çalar saat gibi
Bir yaz mevsimi tadında ağlara takılı geçmiş
Olmuyor, bendeki susmayışlar dönüşemiyor haykırışa!
Tıpkı sakin bir merada dikili telefon direği gibi yüksek ama yalnızlar
O sıradan kalabalıklarda ufalanan çığlıklar
ve zihnimin derin kuyularında azıcık soluklandığım hatıralar
Geldiği gibi gitmiyor bazen,
Kocaman gözlerle o çocuk karşımda
Söküp atayım diyorum köhnemiş ne varsa
Ama ya o çocuk saatlerim ağlarsa……
Uğur GÖRGÜLÜ – Zugdidi (Gürcistan)
12 Ekim 2020
